भागैकं रसराजस्य भागश्च हेममाक्षिकात् । भागद्वयं शिलायाश्च गन्धकस्य त्रयो मताः ॥८९४॥
तालकाष्टादशभागाः शुल्वं स्याद्भागपञ्चकम् । भल्लातकात् त्रयो भागाः सर्वमेकत्र चूर्णयेत् ॥८९५॥
वज्रीक्षीरप्लुतं कृत्वा दृढे मृन्मयभाजने । निधाय सुदृढां मुद्रां पचेद्यामचतुष्टयम् ॥८९६॥
स्वाङ्गशीतं समुद्धृत्य खल्लयेत् सुदृढं पुनः । गुञ्जचतुष्टयञ्चास्य पर्णखण्डेन दापयेत् ॥ रसराजः प्रसिद्धोऽयं ज्वरमष्टविधं जयेत् ॥८९७॥

(Bhaishajya Ratnavali / Jwaradhikara 5/894–897)

पलैकं शुद्धसूतस्य व्योमसत्त्वं च कार्षिकम् । तदर्घ काञ्चनं देयं कन्यारसविमर्दितम् ॥१९८॥
लौहं रूप्यं मृतं वङ्गं वाजिगन्धां लवङ्गकम् । जातीकोषं तथा क्षीरकाकोलीं च तदर्धतः ॥१९९॥
काकमाचीरसैः पिष्ट्वा पञ्चगुञ्जामिता वटी । क्षीरं च शर्करातोयमनुपानं प्रकल्पयेत् ॥२००॥
पक्षाघातार्दिते वाते हनुस्तम्भेऽपतन्त्रके । धनुः स्तम्भेऽपताने च बाधिर्ये मस्तकभ्रमे ॥२०१॥
सर्ववातविकारेषु रसराजः प्रकीर्त्तितः । बल्यो वृष्यश्च भोग्यश्च वाजीकरण उत्तमः ॥२०२॥

(Bhaishajya Ratnavali / Vatavyadhirogadhikara 26/198–202)

गन्धकेन मृतं ताम्र शुद्धगन्धकतुल्यकम् । द्वयोः पादं शुद्धरसं मर्दयेच्छूरणद्रवैः ॥६३॥
पुटेल्लघुपुटे विद्वान् स्वाङ्गशीतं समुद्धरेत् । गुञ्जाद्वयं लिहेत् क्षौद्रैः प्लीहगुल्मविनाशनम् ॥६४॥
यकृच्छूलं ज्वरं हन्ति कान्तिपुष्टिविवर्द्धनः । रसराज इति ख्यातो रोगवारणकेशरी ॥६५॥

(Bhaishajya Ratnavali / Pleehayakridrogadhikara 41/63–65)